باری از آن جا که گوئی چشمه جوشان طبع رفقا رو به خشکی نهاده و زمزم شورشان به حکم قحطی جیره بندی شده است حکم تدبیر آن رفت که تلنگری ظریف بر قوه شاعره خواب آلوده دوستان زده شود، بادا که شاهد بار دادن بوستان پر گل و بلبل ادبشان باشیم.

غزل حاضر به زبانی خودمانی خطاب به یاری از دست رفته سروده شده است، واژگانی چند از پیکره آن خط خورده اند تا رفقا به حکم فراست و قضاوت طبع لطیف پنجه ای با آن بیافکنند، باشد که روسپید بیرون آیند. نزدیک ترین کلام به اصل مادرزاد شعر مبلغ ده هزار تومان به رسم هدیه دریافت می دارد.  

کجائی ای قدمهایت به ....؟

که از گرمای عشقت، ...، پختم

به یاد تو به شب های جدائی

هزاران ...  .... ....

به مرگ تو از آن شب که ...

هنوز از ...  ... آن نخفتم

کجا باشد که باز آئی ....

تن نرمت به این .... .....

اگر چه در وفا چون .... سردی

به کس اسرار احوالت نگفتم

به یاد آر آن شبی کز فرط عشقت

ز دست و پاچگی ..... نجستم

هنوزم یادمه ..... به رویت

هنوزم ..... را من نشستم

دعا کردی به قلب نیمه شب ها

خدایا کن فلانی را تو جفتم

منم با دست خود با .... تیز

همان یک دانه ..... را بسفتم

به یاد آری که من باب تفرج

به صبحی .... زیبایت نهفتم؟

تو چون ....  .... ما را گرفتی

منم گفتم به .....  ..... ......

13 مرداد 87 ،8 شب.  طهماسب آباد – سه راه چمران

اين بار با خداحافظي شروع ميكنم. خداحافظ صداي گرم شعر سهراب، خداحافظ  مرد عاشق پيشه ي روزهاي نوجواني و جوانيم، خداحافظ تمام خاطرات تصويري سالها، خداحافظ تمام شوق سينما رفتن و خداحافظ مرد تنهاي لحظه هاي سكوت.

ديروز خسرو شكيبايي ناگهان رفت و تمام خاطرات سينمايي دوران نوجواني و جواني ام را با خود برد. آن همه صداي گرمي كه:"عاشقي چيه؟ تنهايي."

تبلور آنچه كه مهرجويي از سينما مي خواست، هامون نبوغ و استعداد با آن همه بيان شيرين و صداي روح نواز به آغوش خاك رفت. ديروز با خودم فكر مي كردم: حالا ديگر در سينماي ايران منتظر چه باشم؟ جشنواره ها خواهند آمد اما ديگر خسرويي نيست كه چشم به پرده باشم.

هامون را بارها ديده ام و به ياد خاطرات شيرين بارها خواهم ديد، به ياد مرد تنهايي كه در تنهايي جان داد، بسيار آرام. و آن روز كه پس از سالها در شبكه خبر مصاحبه اي داشت نفس در حنجره اش خشكيده بود و حالا رفت. رفت تا حسرت بازديدنش بر پرده ي نقره اي تا ابد بر دل دوستداران هنر بماند. خداحافظ شيريني كلام و خداحافظ لحظه لحظه ي هامون.

اين بار مي خوام از اون قديما بگم

از دوران تخت و تاج و شاه بگم

ميگم برات تا كه بگيري درسي

موقع سختي ها بيخود نترسي

بهت ميگم كه نا اميد نباشي

توي دلا بذر اميد بپاشي

اون زماني كه اوضاع كشكي بودش

امور كشور هر كي هر كي بودش

وقتي كه دست دزد تو جيب دزد بود

وطن پرست كارش بدون مزد بود

خلاصه وقتي حكومت مريض شد

دندون اجنبي به ايران تيز شد

هر كسي سهم خودشو مي خواستش

هر كسي قطعه اي ز خاك پاكش

خلاصه كه بگه جونم براتون

چنگيز اومد با طبل و اسب و قشون

اومد كه ويران كنه ايرانمون

بسوزونه خونه و كاشانمون

اومد كه با اون مغولاي كچل

ايرانيان رو بندازه تو هچل

هر چي سر راشون ديدن شكستن

ناموس مردمو به گاري بستن

خونه مردمو همه سوزوندن

با گوشته دامشون شكم چروندن

مزارع گندمو اتيش زدن

به ريشه هاي اقتصاد تيش زدن

توي زمينامون نمك پاشيدن

هر جا رسيدن سر پا ......

خلاصه كه چنگيز قصه ئ ما

نيت كرده كه تو ايران بشه شا

هنوز نيومده قانون اورده

بر ضد ياسا كسي باشه مرده

مرتيكه چي فك ميكنه با خودش

با سبيل و اون لباس و مدش

چار تا مغول گفتن سبيلش تكه

فك مي كنه براش رقيب اندكه

نمي دونه مرداي اينجا مردن

از لحاظ سبيل تو دنيا فردن

خلاصه كه درد نيارم سرا رو

اب نندازم دهان دخترا رو

چنگيزه قصه چون به تهران رسيد

صدايي از جنوب شرقي شنيد

ديد كه پرنده ها همه پريدن

جهنده ها به لونشون جهيدن

ديد هوا كم كم داره ابري مي شه

گاهي پلنگي گاهي ببري مي شه

شنيد كه باد زوزه داره مي كشه

روي زمين پوزه داره مي كشه

انگار داره دنبال صيد مي گرده

يا يه چيزي بادو فراري كرده

چنگيز يه كم جا خورد ولي نزد جا

اخه با نامزدش بودش بچه ها

   به نامزدش گفت:"جونم نترس  honey"

" چنگيز فدات شه تو برو پاي درس"

"ميدوني كه اين بار اگه بيوفتي"

"پوستتو ميكنم خودم غلفتي"

"اين همه كشور كه با هم گرفتيم"

شهريته تازه وامم گرفتيم"

نامزد چنگيز گفت: "بشين بينيم با"

"پولات رو اون مامان جونت كرد فنا"

"پير زن نكبت يك لا قبا"

"با پول ما رفته تور اروپا"

"من واسه تو چنگيز چي كم گذاشتم؟"

"به پات مگه نريختم هر چي داشتم؟"

"اصلا ديگه خسته شدم ز دستت"

دونستم از اول چي بوده قصدت"

"برو ديگه شناختم بي وفا"

مرتيكه ئ نامرد خنگ گدا"

وقتي كه بحثشون به اينجا رسيد

چنگيز وحشي خنجرش رو كشيد

گرفته بود خون جلوي چشاشو

گرفت گيس نامزد بي دفاشو

با دست ديگش خنجرو برد بالا

يهو شنيد يكي ميگه: "باركلا"

"زور اگه داري بيا با من بزن"

"زور خودت رو مي رسوني به زن؟"

فك مي كنين اون كي بودش بلبلام؟

اره درسته خودشه شا غلام

چنگيز قصه سرشو كرد بلند

ديد يكي ايستاده مث دماوند

ديد كه سبيلش مث شب سياهه

صورت زيباش مث قرص ماهه

نامزد چنگيز دهنش اب افتاد

همچي يه كم دلش به تاپ تاپ افتاد

گفت با خودش: "خدا عجب سبيلي"

"من كه دارم غش مي كنم بدون هيچ دليلي"

دليلشو خوب مي دونست شكست نفسي مي كرد

عاشق شده مي ترسه از عاشقي و غم و درد

چنگيز تا كه چشم توي چشمونش دوخت

دوزاريش افتاد و اونجاش كلي سوخت

گفت: "عزيزم نكن باهام اين كارو"

"بد اگه كردم تو ببخشون ما رو"

"اصلا مي خواي برات كوهو بكنم؟"

عكستو خالكوبي كنم رو تنم؟"

"مي خواي ز عشقت بزنم به صحرا؟"

"بدون مايو بپرم تو دريا؟"

"مي خواي برات ديوار چين بسازم؟"

"با ماكسيما تو اتوبان بگازم؟"

"مي خواي با هم يه شب بريم پيتزايي؟"

"مهمونه من بعد قليون با چايي؟"

"اصلا مي خواي برات بگيرم طلا؟"

"طلا كه تو دوس مي داري اي بلا"

خلاصه چنگيز كلي منت كشيد

اما شكست خورد جواب نه شنيد

گفت: "شا غلام نجنگيده ما باختيم"

"از حماقت ما به خاك تو تاختيم"

"نامزدمون زد ما رو توي ديوار"

"ضايع شديم , ايران خدا نگهدار"

اره جونم قصه ازين قرار بود

گرگه كه رفت نبرد شير تنها چارش فرار بود

يه سطل ماست پايين يه سطل دوغ بالا

باورتون نشه دروغ بود بابا!

كجا همچون مني تنها بديدي

                                همه صحرا ميانْ دريا بديدي

همه ديروز و امروزم فنا شد

                              چنين تنهاي بي فردا بديدي؟

شباهنگام بيدارم ز هجران

                             كجا بيدارْ در رويا بديدي

شبي رو سوي صحرايي نهادم

                             چو مجنوني كه بي ليلا بديدي

بسي تاريك و ظلماني چو محشر

                            كجا جايي چنين صفلي بديدي

همي فريادي آمد از درونم

                              كه گويي آب در صحرا بديدي

خداوندا گنهكاري سيه روي

                                چنين تنها و بي سودا بديدي؟

در آن تنهايي و ظلمت رخ يار

                               چه نوراني، چه دريايي و بي شولا بديدي

بگفتا تو غلامي، همچو اويت

                                كجا بخشنده تر مولا بديدي

تمام جان و مالم وقف مولا

                                  كه بي ياور ميان كرب پر غوغا بديدي

سروده شده در ساعت ۱۲:۳۰ دوشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۸۷

اگر صد سال هم گيرم ز حق جان                  نبينم يك چنين چيزي بدين  سان

همه   خلق   خدا   درمانده   كرده                  بسي مَه رو ز عشقش گشته بنده

چه بس در وصف ان افسانه گفتند                 حديث   عقل   با   ديوانه    گفتند

سرش بس جنگ هايي كه به پا شد                برش  بس  پادشاهي  كه  گدا شد

چه  معني ها  كه از  ان  بر گرفتند               چه مطلب ها كه در وصفش نوشتند

چه  بيهوده  نمودند  سعي  و  تدبير               كه ارند بخشي از ان را به تصوير

خداي   شعر  ايران  شاعر  طوس               قسم خورده به حق و دين و ناموس

كه  وصف  ان نباشد هر كسي كار               فقط   اين  كار   بر مي ايد  از  يار

نهاده   بار   سنگيني   به    دوشم                بدان  لحظه  كه  جان  دارم  بكوشم

به   شعر   خود   كنم  ان  جاودانه                برم   اوازه اش   را   خانه   خانه

همه  هستي  شناسد  ان  نكو  روي               بداند   جزئياتش   موي   بر  موي

همه    مشاطگان     الگو     پذيرند               همه  شاهان  به  دربارش وزيرند

نهد   ارش    كمانش    را   كناري                چو   بيند   ان   كمان    كارزاري

بريزد  يال  و  كوپال  دو صد شير                چو  بيند  ان  سبيل  همچو شمشير

رود  هيتلر  ز   رو  با  ان  سبيلش                 يه  قل  دو  قل  كند  با  استالينش

خيالت  از چه  هيتلر  خودكشي كرد                همان كه خيلي ها رو كشت نامرد

شنيد    اندر    درون    ملك    ايران                كه  رستم ها  روند  پيكار شيران

به   استاني   كه  در  ان  پسته  رويد                و  خواجو  در  ثنايش  شعر گويد

پديدار       امده       گرّان      سبيلي                صدا  كرده  مث  بمب  توي شيلي

خبر   دادند   به   هيتلر   كي   ستمگر              هماوردت  به  ميدان  شد  بكن شر

چو هيتلر ديد كه بغدادش خراب  است               خيال  فتح  دنيا  چون  سراب است

نهاد  ژيلت  به  روي  صورت خويش               بزد  از  ته  سبيلش  با  دل  ريش

بسي  حسرت  به  حال زار خود خورد              ازين  بي ابرويي  جا  به  جا  مرد

بلي   جانم   سبيلش   اين   چنين   است              بر ان صورت همي ديوارچين است

بگفتم    با    تو    اكنون    اندكي    را               تمامش   را    نگفتم   با   تو   زيرا

بدين   سان    باشدم    من   شيوه   كار              نمي داني    بدان   گويند   مرا   يار

                                                                                           ادامه دارد...

موید باشید

باره دیگر ما شدیم بچه محصل           شه غلامم ازدواجت گشته کنسل

رو  به  کنج  خلوت  و  باده  بزن           واندر این عمر دو روزه شاد کن دل

جوابیه استاد حاج ملک به رباعی این حقیر:

از ازل تا نفخه صور  ابد  ما  جملگی        در  حضور  درس  تو  اماده  دلدادگی

بار الها من که شاگرد اخر درس توام        مرهمت فرماوپاسم کن به درس بندگی 

سروده شده در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۷

به قربان دل کو چیکت ای مرد

دمت گرم و سرت سبز و صبو سرد

الهی جز خوشی از کس نبینی

جدا از روی سرخت زردی درد

به دور از روی تو چشم حسودان

بریده از جمالت دست نامرد

عزیزش از کرم آرد شبی یاد

هر آنکس یادی از یاری جدا کرد

به یوم دریافت نتایج ارشد که بزرگان به جد ما را رو سپید کردند. خدایشان یار باد.

و من الله توفیق.

از کمال شعر تو این شعر من رویی گرفت

چون گلی کز همنشینی گلی بویی گرفت

صد هزاران تعبیه در کار این دل کرده ام

سر به ره آورد چندی و دگر سویی گرفت

در مرام ما رفیقان ترک یاران شرط نیست

گرگ با حور بنشست و از انسانیت خویی گرفت

از نقصان شعر چه از لحاظ فیزیکی و چه از لحاظ معنوی خجلم.

پس از دريافت والا اثر استاد و مشاهده ي چنين تواضع و فروتني از سوي آنجناب، مناسب ديدم كه شاگردي خود را در قالب رباعي اظهار كنم.

چوب كاري ميكني مارا تو اي زيبا چو حور

                                         اي فداي چشم تو آن چشم شور

ما كجا و شعر تو عاليجناب

                                        خاك عالم بر سر ما، خاك گور

سروده شده به تاريخ 19 ارديبهشت سنه ي 1387 در مترو تهران به سمت ايستگاه آزادي

دوستان، ابتدا نا ثواب ديدم كه در و گوهر يگانه استاد ادب پارسي استاد حاج ملك به شيوه ي نا مانوس پينگليش نگاشته شود و با عنايت به اينكه ايشان در ديار غربت به سر مي برند و از ابزار الات تكنولوژيكي دور هستند همت گماردم تا والا اثرشان را با فونت فارسي بازنگارش كنم. اميد عفو از محضر ايشان دارم.

گر به آفاق نشاني ز ادب بر بودي

                                       بي گمان شعر تو و اين غزل تر بودي

گر از اين دست غلامان ز شكر در ريزند

                                       پادشه بنده شود ار چه سكندر بودي

گر توتخم سخن اينگونه به جان پروردي

                                      شعر سعدي و نظامي همه ابتر بودي

نيك جولان داده اي رخش قلم در گود طبع

                                     اين ميان ذوق من چو استر بودي

شمه ي جان از غم خويش چه خوش آكندي

                                      گوييم روي تو در ديده مصور بودي

خيز و از كار جهان شكوه مكن خوش دل باش

                                           تو كه در شهر بتان مهتر و سرور بودي

خوش بد ار دور فلك جمله به كام ما بود

                                           كي دهد شير چنين گاو كه خود نر بودي

سروده شده توسط استاد مهدي حاج ملك در اتوبوس مطهري_ آريا شهر در شب دريافت "كاش مسكن........."  پاره حروفي از اين حقير،

midanam k b hokme adab o moghtazaye tarbiat, mibayesti dar in makane mohtaram be rasmolkhate ma'hood, farsi, benegaram. liik sakht sharmandeye doosatanam k in keyboard farsi nadarad va nemikhaham bish az in ta'khire bi moredam bar jorme ghosoor biafzayad; khasse aknoon k rafighe bozorgvaram, ostade moradam, jenabe mohamadyari zabane etab bar keshide va hokme "begosha pesteye khandan o shekar rizi kon, khalgh ra az dahan khish mayandaz b shak" ferestade ast. hali b hamin khotoote bigane ektefa mikonam bahsad k dar avalin forsat shakhsan b jobrane mafat bepardazam.

na dar pasokh, k dar eshtiaghe sherkat dar maktabe ta'lime ostad keshavarz,b ghiase panje afkanie magas ba oghab. bashad k in jesarat b nazare pake khatapooshe ishan afv gardad.

gar b afagh neshani z adab bar boodi

bigoman shere to o in ghazale tar boodi

gar az in dast gholaman ze shekar dor rizand

padeshah bande shavad arche sekandar boodi

gar to tokhme sokhan ingoone b jan parvardi

shere sadi o nezami hame abtar boodi

(nik jolan dadeyi rakhshe ghalam dar gode tab'

in mian bichare zoghe man cho astar boodi)

shameye jan az ghame khish che khosh akandi

guyiam rooye to dar dide mosavvar boodi

khiz o az kare jahan shekve makon, khoshdel bash

to k dar shahre botan mehtar o sarvar boodi

khosh bod ar kame falak jomle b kame ma bood

key dahad shir chonin gav k khod nar boodi?

(shabe daryafte sms kash maskan... az ostad keshavarz, otoboose motahari, aria shahr)

اندر صف رفيقان، يار شفيق تنهاست

                                    او نيز دل بريده از وعده هاي تن هاست

از بس كه رنج و ماتم از دور چرخ ديدست

                                   صبر سترگ دوران، سنگ صبور غم هاست

بس روزها كه خاموش از ترك رنج عشق است

                                  اشك و فغان و آهش آهنگ نيمه شب هاست

بسيار كشتي عمر ، سيلاب غربتش برد

                            بسيار جان كه طوفان، از جسم رخمي اش كاست

غمخوار تنهاييم، همبزم در شادييم

                                   اسب از براي رستم، مجنون براي ليلاست

چون ميروي رفيقا گاهي نظر به ما كن

                                كي باشم آن رقيبي كاندر خيال و روياست

همچون مني غلامي، مانند او رفيقي

                                 نه در جهان باقي نه در جهان احياست

سروده شده در ۲۷ ارديبهشت۱۳۸۷

نگاه تو در اشک غم غوطه ور شد

ببخشم اگر گریه پشت تو لرزاند

اگر این غم تو رقیبت بخنداند

ندانسته بودم که تو گل پری نازکی

فقط دیده بودم کمی چستی و چابکی

شکستم دل کوچک پر غمت را

نفهمیده بودم که بر من اُوردی پناه

چون از کار سرودن این شعر فارغ امدم و در ابیاتش نیک نظر کردم دیدم که بیت اخر انچنان موافق طبع نیست فلذا eS Mesiبه كشاورز پير زدم و طلب مساعدت نمودم. پاسخش بسي سنگين و قابل تامل بود:

شكستم دل كوچك پر غمت را

خدا را ببخش اين خر احمقت را

ظهر چهارشنبه ۲۵/۲/۸۷  

شهر پر حیله و نیرنگ و فریب

یه رفیق دارم گل و ماه و نجیب

گرچه اون پولی نداره تویه جیب

ولی یک مرام داره پسر عجیب

من در این شهر بزرگ

شهر پر شغال و مار و سگ و گرگ

یه رفیق دارم با سینه ای سترگ

گرچه اون نمی نوازه ساز و ارگ

ولی محبوب هَمَست بهش میگن بابابزرگ

من در این شهر قشنگ

پر ادمای خوشحال و مشنگ

یه رفیق دارم با حال و شوخ و شنگ

گر چه اون نه تیر داره نه تفنگ

دست خالی سالهاست رفته به جنگ

من در این شهر شلوغ

پر ضبط و سیستم و صدای بوق

یه رفیق دارم پر از علم و نبوغ

گر چه اون نمی گیره زیاد حقوق

ولی یک دل سفید داره چو دوغ

من در این شهر ظلام

پر حرف و وعده و قول و کلام

یه رفیق دارم..... اره......بهش میگم: دایی غلام.

سروده شده در اوج رفاقت 

که کند داماد این ارشد پسر

جست و جو اغاز گشتست از برای همسری

گل رخی شیرین زبانی دلبری

تا که یابد مه رخی در شان you

می بگردد خانه خانه کو به کو

دختران طایفه از این خبر

رو به سوی کوه و صحرا در به در

گر شوی داماد در این سال نو

می نشینم روز و شب در سوگ تو

باشد این پایان کارت ای غلام

فاتحه اخلاص با صدها سلام!

سروده شده در تعطیلات نوروز ۸۷

بس نوشتم با قلم بر کاغذم بسته شدم

از برای شعر گفتن زور زدم

لب به سیگار و می و وافور زدم

شه غلامم گفته در شعر بد نگم

فحش ندم گر گفتم بیش از حد نگم

فک کنم زین پس رمانتیک می شوم

مثل بعضی ها منم یک ذره انتیک می شوم

شایدم گفتم از این پس شعر نو

از لحاظ قافیه رفتم به ....

یا که شاید عاشق لیلی شدم

کم رها کردم پی خیلی شدم

هر چه هستم هر چه در اتی شدم

من نمی دانم چرا با مردگان قاطی شدم!!!

سروده شده در ساعت ۱:۲۵ بامداد   ۲۲/۲/۸۷                       

روده شده در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۷

كاش مسكن به جز اين غمزده جايي بودي          يا كه ما را به عدم راه فنايي بودي

سوخت ديگر جگرم از غم هجران تو يار          جرعه اي آب بياور تو كه ساقي بودي

ساحران از در و ديوار زمان مي بارند            بر زمين آر عصايي تو كه موسي بودي

شب تنهايي و هجران تو بس دشوار است          كاش اين تيره شبم را تو چراغي بودي

تو شهنشاهي و در اوج فلك جا داري               كي تواند كه گدايي پي شاهي بودي

به چه شيرين و گوارا بود اين خواب خيال         خيز و رو سوي كلاس اي كه غلامي بودي

سروده شده در ۱۷ ارديبهشت ۱۳۸۷ ساعت ۱۲:۴۰ بامداد

صفحه ای که در پیش رو دارید تلاش گروهی از دوستان است که تا به حال اشعار خود را به شکل sms براي هم ارسال ميكردند. و حالا تصميم گرفتند تا درد دلهايشان را به ديگر دوستانشان هم انتقال دهند. اميد است كه مورد اقبالتان قرار گيرد.